17+agustos+1999

aradığınız etikete şu linkten ulaşabilirsiniz : 17+agustos+1999 için sonuçlar

17+agustos+1999 için diğer sonuçlar

bütün türkiyenin acıyla hatırlayacağı gün
sonraki iki gunu sok icinde gecirmeme, daha sonra psikolojik altyapimin cokmesine ve cildirmama yarayan katil depremin gerceklesme tarihi.
turkiyenin kan aglamaya basladigi tarih.
:(
turk halkının unutmayı çok iyi becerdiğine en büyük kanıtın günü. yaşayanlar değil ama, izleyenler çok çabuk unuttu...
hayatimda ilk defa olum korkusunu hissettigim gun.
insanın acizliğini çok net bir şekilde gösteren ve herkesin aklına allah'ın geldiği gün.
turkiyede gerceklesmesi an meselesi olan bir ekonomik kriz
o gun gerceklesen deprem nedeni ile 1.5 yil gecikmistir
hatirlamak istemedigim gun. unutulmamasi gereken gun.
sıcak ve berbat bir gün... sonraki günlerde aynı berbatlıkta...ve sıcaklıkta
kimin ne olduğunu gösteren ibret verici doğa afetinin vurduğu gün...
bazen sessizligin , yasam oldugunu gordugumuz gun...
(bkz: 7nokta4 yetmedimi)
butun televizyonlarin kisa sure icin uydu baglantisiyla canli yayin yapmaya basladigi fakat buna ragmen bazi insanlarin^* cikip utanmadan deprem bolgesiyle haberlesme saglayamiyoruz temasa gecemiyoruz dedigi (diyebildigi) , aci gun.
hayatımın en kötü gecesini geçirdiğim izmitte bulunduğum camdan atladığımda fay hattının bizim sokaktan geçtiğini yolun yanımdan çatlayarak geçtiğini gördüğüm an öğrendiğim gün ...
sanırım sıklıkla anmak zorunda kalacağımız gün..
(bkz: deprem kuşağında yaşamak)
aradan bir kaç yıl geçince insanların ölen binlerce kişiyi unutup kedilerinin ailevi sorunlarına yöneldikleri gün. onlar için felaket kedilerinin öksüz ve yetim kalması anlamına gelir.
(bkz: 17 agustosta kedisi oksuz kaldigi icin uzulmek)
(bkz: hayvanlara insandan daha çok değer verenler)
(bkz: ag 17)
birkaç kamyon eşyadan artakalan "sadece" birkaç kalıp sabun için insanların ikişer sıra halinde beklediğini görmeme sebep olan gün....
o günü ya da geceyi yaşamamış olmama rağmen hayatımın en büyük dersini aldığımı söyleyebilirim.
- baobabin dansi-

yer, yuzunu cevirir usulca,
bir semt tuzla buz olur,
fabrikalar catlar her yerinden
cocuk parklari kirilir yureklerinin en derininden

$ehir baobab agacina doner kirkbe$ saniyede:
binlerce insan,
son kirkbe$ saniyesine sariliverir
omurlerinin birornek kabusundan.

cikmazlara yapisir caddeler,
bir mahalle sacilir sokak araliklarindan;
kaziyarak sokerler di$lerini
apartmanlarin, bo$anmi$ irtifasindan.

mezarlar
guni$igina baka baka kalkarlar,
bulvarlar
yureksarsintilarinda koklerinden zonklarlar

cocuklarinin olumunu
kendininkinden once ya$ayan anababalarin
$a$kinliklari duser atkestanelerinden,
ic'lerden tekrarlanan
bilcumle kirikliklarinda:

"bugun, ya$amak gelmiyor icimden!"

"bugun, ya$amak gelmiyor icimden!"

bir yerlerde caresiz bir yagmur yagmaktadir
bo$ iskemlenin ustune;
herhangi bir ce$menin, suyunu emi$i gibi!
herhangi bir kara delikte alkolsuz sizi$i gibi!

terliklerini $ipirdatarak gecer
islak bir yaz'da akan agustos ayi,
insansiz goruntulerin-$arkilarin-kokularin
korkularini aks'ar yarim gulu$unde

yer, bileklerini kesmi$tir biryer'de
ve
tek el $iir sesi vardir havada!

reha yunluel / $iirhane

18 agustos 1999

^* ^*
cok sansli oldugum, sag olarark enkaz altindan cikarildigim gun.keske herkes benim kadar sansli olabilseydi. insan gucunun dogaya karsi ne kadar yetersiz oldugunu anladigim gun.
yerle beraber yasantilarimizin durmamacasina sallanmaya basladigi gun.
halkın kendi kendine yetebildiğinin yeni bir kanıtı. toplanan bu kadar para ve eşya, halkın içinde oluşturulan kurtarma ekipleri olmasaydı kayıplar daha da katlanılamaz boyutta olurdu herhalde. toplanan paralar bazı belediye başkanlarının jakuzi finansmanı ve hatta 1 aylık memur maaşları bile olabildi.
ayrıca doğumgünüm, ben 'x arar mı, y arar mı' planları yaparken binlerce insan yaşamlarının son gecesini yaşıyormuş..
3 yıldır yüreğimizde bir sızı,boğazımızda bir düğüm olduğunu hatırlatan gün.
hayatimin en uzun 45 saniyesi..cigliklar ve etrafta ucusan tozlardan baska birsey hatirlayamadigim gunun tarihi..
birinci yıldönümünde izmir alsancak meydanında yapılan mitingdeki saygı duruşu sırasında birilerinin "sesimi duyan var mı?!.." şeklindeki yürek paralayan çığlıklarını duyan kalabalıktaki yakınlarını kaybeden kişilerin dövünmelerini gördüğümde ve bunu her hatırladığımda bir kez daha lanet ettiğim gün.
sahte gündemlerle unutturulan acı gün.
hatalarını örtpas etmeye çalışan siyasetçilerin, sadece o gün lanetlenmeye razı oldukları için yılın geri kalan günlerinde yapay gündemlerle üstünü -hataları gibi-örttükleri acı gün.

unutmayın... unutturmayın....

(bkz: sesimi duyan var mı)

Not :