izmit'in elit tabaksinin ikamet ettigi yer iken birdenbire dibe vuran semt..
turkiye'de izmit golcuk haricinde bir de izmir golcuk bulunmakta. burasi izmir'in odemis kasabasinin icinden gecilerek gidilen volkanik bir golu bulunan bir dag koyu. super bir mekan. golcuk tepesi uludag ile aynı yukseklikte olan bir dag olup, golunun yaninda cok seker derelere ve dogal guzelliklere sahiptir.
bolunun aladağlarda bulunan mesire yerlerinden biri gezgin comun düzenlediği organizasyonun son günü bir gurup arkadaşın illa gölcük diye tuturması sonucu görme şansı buldum ana baba günüydü
izmir, odemis ilcesinden dolmusa binmek suretiyle gidilebilen bir yayla koyu. volkanik golu, dogasi, medeniyetten coook uzak olmasi, kalabalik olmamasi, geceleri gorunen yildizlarin coklugunun tuyler urpertici olmasi, dogal sit alani olmasi nedeniyle bir tek civi cakilamiyor olmasi ile hayranlik uyandiran guzide bir yer.
yillar boyu yemesem aklıma gelmeyecek, ancak yedigimde tadini ne kadar ozledigimi anladıgım bir yemek gibi... memleketim...
acıpayam'a bağlı, dalaman çayı kenarında bir kasaba
ısparta yakınında, 1991’de tabiat parkı kapsamına alınan krater gölü.
ford otosan fabrikası ile ekonomisi tekrar canlanmaya başlamış ilçe.
ölü kokusunu unutamadığım yer. ilk kez o kadar kesif bir koku duymuştum, bir daha duymadım, duymak da istemiyorum 17 ağustos 1999'dan 4 gün sonraydı. felaket bölgesiydi, delirmişler, yardıma muhtaçlar, doktorlar, yardım edenler, çaresizce çevreye bakanlar ve yine doktorlar. tıp neferlerinin, hayat kurtaranların ulviyetleri.
isparta ili merkezine 12 kilometre uzaklikta buluna milli parktir. kucuk anadolu kuluplerinin kamp icin isparta halkinin ise piknik yapmak icin tercih ettigi mesire ve dinlenme alanidir. golun etrafini dolasan 6km uzunlugundaki yol trekking, hiking, jogging severler icin hem orman havasinin iclerine cekebilecekleri hemde gol manzarasini doyasiya seyredebilecekleri muhtesem firsatlari sunar. faunasinda kurt, tilki, kartal, yaban tavsani, ibibik kusu gibi yaban hayvanlarini barindirir. 2006 yili yaz donemi itibariyle mobilet 1.5ytl, araba 3.5 ytl, minibus 5ytl civarinda giris ucretine tabidir, isparta'ya yolu dusenlerin gidip gormeleri gereken yerlerin basinda gelir, ayrica daglari ve ormanlik alanlari kiz arkadaslariyla romantik anlar gecirmek isteyenlere tavsiye edilir.
kocaeli ilçesi.çarşı girişinde büyük bir pervane üstünde donanma kenti gölcük yazılıdır.izmit´e 19 km., istanbul´a 128 km, bursa´ya 120km.. yalova´ya 45km. uzaklıktadır.
tüm sevgim, ilgim, geçmişim bir yana, mikro örnektir.
çok değil 20 yıl evvel sayfiye yeri kokan sahil kasabası iken, çok değil 12-13 yıl evvel refah partisinin belediye seçimlerini kazanmasının ardından sokaklarda bolca görmeye başladığımız kara çarşaflı kadınlarla eskaza dar bir sokakta karşılaşılması halinde şanslı isek "cık cık cık" seslerini gögüsleyek, bahtsız isek bir tutam saçımızı çektirterek geçtiğimiz yerdi.
ben çok küçükken izmit'te şimdi merkez bankası'nın olduğu yerde eski garajlar vardı. oradaki belediye otobüslerinin arka kapısından binilen ve bilet alınan, daha sonra bana o zamanlar uzun gelen bir yolculuğun varış noktasıydı gölcük. şimdi kazulet gibi, hapishane duvarı gibi çirkin bir binanın yapıldığı gölcük eski garajında inerdik, garaj kahveye girer onca kalabalığın içinden dedemi bulurdum. o zamanlar bahar kokardı oralar, anneannemlerin o güzelim ahşap evinin bahçesinde erik ağacı vardı, komşularımız hep tanıdıktı. o ağaçlardan çıkan balları koparır birbirimizin saçına yapıştırırdık..
yıllar sonra o felaket yaşandı oralarda. bana bir zamanlar çok uzun gelen yolculuğun aslında bir göz açıp kapamaya eşit bir zamanda gerçekleştiğinin farkına vardım. çünkü 6 saat geçmişti, biz hala varamamıştık oraya. telefonla bile ulaşamaz olmuştuk hiçbir yere. işte o zamanlar ölüm kokardı oralar, hem de dibine kadar, kanlı canlı ölüm. annemin gençliğini yaşadığı yeri tanıyamaması, sokakları caddeleri ayırt edememesi karşısında yaşadığı dehşeti görmüştüm işte. anneannemle dedemin evi ayaktaydı hala fakat herkes onlar kadar şanslı değildi. komşularımız tanıdık değildi artık, çünkü tanıdık olmak için yaşamak gerek..
günümüze yaklaştıkça biz büyüdük ve kirlendi dünya.. depremden sonra iyice tanınmaz hale geldi o sahil kasabası. güzelliklerin yerini çirkinlikler, hoşgörünün yerini yobazlık aldı. artık yolculuğun ne kadar sürdüğü önemli değil benim için, çünkü bir an önce gelip-geçesim geliyor. şimdilerde iyiden iyiye özlem kokuyor gölcük benim için. ne koşa koşa bulmaya çalıştığım dedem, ne iki katlı ahşap evde cadı, acıka yapmış bekleyen anneannem, ne de o evin içinde toplanan insanlar kaldı. komşular mı.. yok böyle birşey artık. kalan birkaç güzel insanın hatrına gidilen ama asla kalınmayan bir durak artık benim için gölcük.
sokaklarına meymenetsiz insanların tecavüz ettiği anılar diyarı.
bolu'da abant'ın küçük kardeşi olan park. küçük bir göl ve etrafında tek bina olarak orman bakanlığı konuk evinin bulunduğu çok güzel bir ortam. abant ile belgrad parkı karışımı doğal güzellik.
ısparta yakınındakine altınızda sağlam bir arazi aracı yoksa ya da yaya değilseniz eski yoldan(sehrin içinden gidilen digerine göre daha kısa olanından) gidilmemesi tavsiye olunan yer, sayet normal bir araç ile gitmeyi başarmışsanız harika bir manzarayla karşılaşmanın yanısıra en kral off-road'cuya da taş çıkaracak bir şöförlük meziyetiniz var demektir..